runtodream.web-log.nl

"run simply for the love of it. Then more becomes possible then you might ever have dreamed"  - Elisabeth Hawker-

Runtodream begon ooit als dagboek toen ik dreamteamer werd in Runnersworld December 2005. Nu is het uitgegroeid tot een blog over mijn passies hardlopen, adventure racen, maar soms ook hoe ik reis, werk en andere gedachtenspinsels. Ondertussen heb ik 50? marathons /marathons+ gelopen met als meest bijzondere wel de marathon in Uruzgan/Afghanistan. Mijn liefde voor lopen ligt vooral op de trails en in de bergen. Voorzichtig probeer ik in de ultrawereld te stappen. Verder heb ik 3 meerdaagse runs gedaan.
In 2007 heb ik samen met Ingrid als TEAM HERBALIFE,  de GORE-TEX™ TRANSALPINE-RUN 2007 gelopen. Een bergloop van 8 dagen, door de Alpen van 4 landen over 240 km en 14.000 hoogtemeters.
In 2008 de GORE-TEX TRANSROCKIES RUN . Een 6daagse run door de Rocky Mountains/USA over 175 km. Tevens ben ik vanaf 2008 lid van Malheur Ultrasport Team en ben ik de wereld van Adventure Race aan het verkennen.
In 2009 en 2010 stond Al Andalus Ultra Trail 2009 op het programma. Een 5 daagse ultra trail stage run van 230 km in de hitte van Andalusia/Spanje. Deze won ik in 2010.
In Augustus 2009 heb ik de The North Face Ultra Trail Courmayeur-Champex-Chamonix gelopen. Een waanzinnige Trail/berg run van 98 km en 5600 hoogtemeters.
In 2010 zal ik wederom samen met Ingrid als Team Herbalife aan verschillende ultraruns meedoen. Mijn doel voor 2010 zal de TDS worden. 111 km door de bergen met 7000 hoogtemeters.
Samen met Leonie en Pieter heb ik van 24 t/m 28 maart de Be More Ultra Tour gelopen, 250 km in 5 dagen voor een prachtig doel! We haalden 11.000 Euro op!!!

Eigen verantwoording of die van de organisatie?

Na de aflasting van de UTMB races werd er online door de thuisblijvers al snel een hele discussie gevoerd over het feit of het een juiste beslissing is geweest of niet.
Nadat zondag alle lopers Chamonix hebben verlaten en weer thuis zijn, is ook deze groep online gaan reageren.
Via frank kreeg ik deze link. Waar men zegt dat een deel van de route is gesaboteerd. Ik heb er niets van gehoord in Chamonix. Maar later blijkt dat het klopt of toch niet? De UTMB zegt het in de persconferentie die nacht. Op de Col du Bonhomme zijn markers weg. In een latere persconferentie zegt men dat het niet waar was. Grote onduidelijkheid dus.
Uiteraard zijn heel veel lopers teleurgesteld. Iedereen traint naar een wedstrijd als dit toe en voor veel mensen kost het enorm veel geld. Men komt van heel de wereld.
Dus wil men lopen, kosten wat het kost.
Killian Jornet schrijft een stukje op zijn site waarin hij zegt dat deze condities inherent zijn aan de bergen en dus lopers zelf een beslissing moeten nemen om te lopen of niet. Hij is overigens de volgende dag niet meer verschenen en heeft een bergloop in Italië gelopen.
Natuurlijk heeft hij een punt. De condities zijn inherent aan de bergen. Je moet zorgen dat je op alle weersomstandigheden gekleed bent. Als het parcours slecht is moet je voorzichtiger zijn. Zo simpel is het, maar ook kort door de bocht.
Want een organisatie heeft een verantwoording voor 5500 lopers die ze de bergen in sturen.
Een loper als Killian is als eerste binnen en heeft de 1/3 van de tijd nodig die de meeste lopers nodig hebben.
Wat voor veel mensen de grootste frustratie is denk ik dat het allemaal niet duidelijk is.
Waren er nu wel of geen modderstromingen? Men wist van te voren dat het slecht weer zou worden want we kregen die ochtend een sms met die mededeling.
Waarom dan toch stil gelegd. Toen ik de Transalpine liep was er hevige sneeuwval en daar speelde de organisatie op in door een uur te verlengen. De condities waren bizar maar toch liep iedereen. Er waren een paar extra artsen op het parcours gezet om eventueel mensen ertussen uit te halen. Op de posten en erna bleek dat vooral de niet Frans sprekende lopers geen of weinig informatie kregen en dus niets begrepen. Ook de sms service werkte niet geheel. Een 1000 lopers zouden geen sms hebben gehad over de toch te lopen alternatieve wedstrijd. Veel mensen hebben nooit meer op hun mobiel gekeken en hadden de info dus ook niet.
De discussie zal vast nog lang door gaan. Zeker als de organisatie besluit om je geen vrij startnummer te geven voor 2011.
Ik denk dat een organisatie zo`n beslissing niet zomaar neemt. Je bent verantwoordelijk voor veel lopers. Ondanks dat alle lopers getraind zijn en een eigen verantwoordelijkheid hebben is de organisatie ook nog steeds verantwoordelijk.
Bovendien is de UTMB uitgegroeid tot een mega-event. Te veel belangen, denk aan sponsors, als er iets mis gaat.
Maar gelukkig zijn er nog veel kleine prachtige berglopen voor degene die dit niet zoeken.

Ik heb er uiteindelijk een positief gevoel van over gehouden. Een mooie en sterke wedstrijd gelopen waarin vooral het mentale deel het zwaarst was. Gaan we of niet?
De weersomstandigheden en de slechtere stukken op het parcours is een deel van berg/trailrunning.

Sebastien Chaigneau troost Tsuyoshi Kaburaki nadat hij heeft gehoord dat er gestopt moet worden

NB; bij het verslag zijn ondertussen fotos geplaatst en een finish filmpje van Francis en mij.

Een bizarre TDS, CCC en UTMB 2010

Fotos; Nummer halen, rugzak inpakken.
Helemaal klaar gingen we vrijdagavond op pad om in de bus van 22 uur te stappen. We moesten tenslotte naar Courmayeur waar de start van de TDS was om 24 uur.
Volgegeten, genoeg gedronken, rugzak tot in detail kloppend en vooral het lijf er helemaal klaar voor. Hier had ik naartoe getraind.
Bij de bussen aangekomen was het opmerkelijk stil terwijl er veel mensen waren. De bussen leeg en donker. Al snel bleek dat er nog geen bus was vertrokken.
Het gerucht ging dat de UTMB die 3 uur eerder was gestart, was stil gelegd.
De sporthal werd opengegooid en daarna volgde het ene na het andere bericht.
De UTMB was totaal gestopt door modderverschuivingen, levensgevaarlijk dus.
De TDS zou 3 uur uitgesteld worden. Dan maar van de nood een deugd maken en al snel hadden we een grote mat en een deken gevonden. Maar ja, slapen lukt niet met al die herrie en die adrenaline. Dus hebben we toch nog wel lol.
Dan horen we om 00.30 uur  dat het volledig geannuleerd word. Er volgt nog wat info maar mijn teleurstelling is zo groot dat ik de helft niet meer hoor.
Bij de kamper besluiten we om met z`n 4en naar boven te lopen om Ingrid tegemoet te lopen. Ik moet me er echt toe zetten, de teleurstelling is te groot. Maar we zijn een team en Ingrid verdient het om aangemoedigd te worden. Dus ik zet me erover heen en ga mee.
We legen de rugzakken en gaan lopen. Als we Chamonix uit zijn, ziet Nico een smsje.
De UTMB, er wordt toch gelopen. We moeten om 6.30 bij de bussen verzamelen om dan om 10.15 te starten voor een  CCC deel 2.
Overleg volgt, gaan we, wordt het weer niet afgezegd? Ik ben er snel uit, ik wil, ik ben hie niet voor niets! We gaan lopen.
Uiteindelijk lopen we terug naar de kamper en daar aangekomen belt Ingrid. Die moest stoppen met onderkoeling en braken op 65 km. Aangezien ze nog moest dalen komt ze uiteindelijk tot 70 km. Later blijkt dat even later ook de CCC wordt stil gelegd en Ingrid toch niet verder had gekund. Het drama is compleet.
Het is tegen 4 en. We proberen te slapen. Ik kan niet slapen en lig te wachten op Ingrid. Uiteindelijk val ik in slaap en wordt een uur later wakker door een sms.
Er mogen maar 1000 lopers meedoen omdat de bussen nodig zijn voor de gestranden CCC lopers.
Overleg, wat als we er weer naast zitten? Wat als er 2000 man staan? Weer een teleurstelling?
Francis en ik besluiten om toch te gaan. Ik gooi weer wat in mijn rugzak, totaal ongeorganiseerd. We hebben niets meer te eten, de laatste pasta was 10 uur geleden. Wat nu voorbereiding?
Bij de bussen is het geen chaos. Blijkbaar hebben veel lopers de pijp aan Maarten gegeven.
Als we in Courmayeur komen, worden we naar de sporthal gebracht. Daar kunnen we nog wat koek en stokbrood eten. Daar zijn ook veel UTMB lopers die daar wat geslapen hebben om nu te gaan lopen.
Dan gaat het toch echt gebeuren. Om 10.15 worden we sfeervol weggeschoten.
Het is een grappig gezicht, er starten 1,238 lopers (650 UTMB/588 TDS) die er ontzettend slaperig uitzien maar nog nooit heb ik zo`n groep gemotiveerde lopers gezien. 60 % is van de UTMB en 40 % van de TDS. Later blijkt ook dat de uitval erg klein is (1128 finishen). Deze groep gaat niet meer opgeven! Daar is te veel voor gebeurt.
De tijdslimiet is wel verlengt met een paar uur, ws door de slechte omstandigheden.
In Courmayeur is het overigens gewoon warm maar dat is van korte duur.
Francis en ik hebben wel al snel besloten om bij elkaar te blijven. Hoe het parcours er bij ligt weten we niet maar het belooft niet veel soeps.
We rennen door het dorp en daar staan veel mensen met bellen en roepen Ale,ale. Ik voel me emotioneel. Het was een rollercoaster van emoties de afgelopen uren en nu loop ik toch nog.
Hoeveel we gaan lopen is nog niet helemaal duidelijk. Er is een klim uitgehaald in het begin. Aan het einde zitten nog 2 stukken waarvan de organisatie gedurende de dag een beslissing gaat nemen. Zover zou het 88 km zijn.
Uiteindelijk lopen we er 93.6 en is alleen de klim van de tete de la tronche eruit gehaald.
Het eerste deel is het weer ok. Maar als we weer klimmen wordt het weer slechter en slechter. Koud, wind en de regen gaat over in hagel. Francis en ik zorgen dat we goed gekleed zijn om energie te sparen. Zelfs de muts gaat op.
We klimmen gestaag en het enige wat ik hoop is dat dit niet de overige 60 km zo gaat blijven, het hoort wel bij de bergen maar leuk als anders. Het afdalen is een soap. Dat deel is een modderbaan. Iedereen valt en zit onder de modder. Op een gegeven moment vinden we een manier, lees, gewoon laten glijden, om naar beneden te komen. Het kost wel veel energie.
Maar we komen heelhuids bij de post aan en nemen snel soep.

Fotos; wachten in de nacht op wat komen gaat. Toch van start met Francis de volgende dag!

De doorkomsttijden op de posten zijn snel. We doen ons ding en zijn weg.
Beiden voelen we ons goed. Onderweg zijn we aan het kletsen (als ik Francis zijn vlaams versta) , we zingen, checken of het goed gaat en we zwijgen.
We gaan vooral sterk. Als we richting Champex gaan verheugen we ons op onze fans, Nico, Wim en Tanja. Beiden krijgen we wel hongerklop op de klim naar boven. Ik eet 2 GU gels (choco is lekker!) en trek bij. Al om 17.50 zijn we er. Verleden jaar was ik er om 20 uur.
Onze Crew verwent ons met eten en vullen de bidons. Wij trekken droge kleren aan en geven onze natte troep af. Ik leeg ondertussen mijn rugzak en zie dat ik eten voor 10 lopers in mijn zak heb. Het scheelt zomaar 1 kilo meeslepen.
Een half uur later vertrekken we, droog en vol gegeten.
Het afdalen gaat wat zwaar met volle maag maar al snel gaan we weer klimmen. We zijn ondertussen opgeschoven naar plaats 456 in het klassement.
Bovenal voelen we ons nog erg goed. Het blijkt dat we steeds een paar minuten voor op het verwachte schema lopen (volgens de computer) Meestal gaan die tijden afzwakken naarmate de km`s vorderen maar bij ons blijft het gelijk.
We proberen voor het donker word in Trient aan te komen maar moeten toch stoppen om hoofdlampen op te zetten.
In het licht lopen we nog over de kam en het zijn prachtige uitzichten.
Francis zegt me hoe gelukkig we toch zijn dat we hier mogen lopen. Ik zeg er lachend achter aan dat we er ook nog een mooi vestje voor krijgen als we de finish halen.
Op de volgende posten zijn steeds Wim, Nico en Tanja er. Dat is fijn, het geeft je nog meer energie. We realiseren ook hoe moeilijk het voor Wim en Nico is dat zij niet lopen.
De afdaling na Catogne is wederom een spekglad gedeelte. Het maakt het nog zwaarder omdat het donker is. We begrijpen dat de organisatie de CCC stil heeft gelegd na dat punt.
Als je hier uitglijdt in de blubber lig je beneden in het ravijn.
In Vallorcine zijn we weer flink opgeschoven naar plaats 394.

Dan volgt de laatste helle klim, de Tete Aux Vents. Ik wist dat die zwaar was, maar was vergeten hoe zwaar. Vanaf beneden zie je een lint naar boven gaan. Als je bezig bent worden de rotsen steeds groter en na iedere bocht komen er weer 10 bochten.
Maar toch lopen we gestaag naar boven en halen we veel lopers in.
Als je uiteindelijk boven bent is het spekglad en het is kletsnat. Plassen en riviertjes stromen overal. Het is vooral geconcentreerd blijven om heelhuids over de top en over het plateau te komen.
Als we bij de laatste post komen, is het nog 9 km vooral dalen. We hebben er zin in en zetten de vaart erin. Al snel verdwijnt de vaart want het zit totaal dicht door de mist. Je ziet haast geen hand voor ogen als we over een singletrack door het bos slingeren.
Uiteindelijk komen we op een breder pad en is het zicht beter.
Beneden zien we Chamonix liggen en we gaan als een speer. We vegen lopers op maar worden soms ook ingehaald door hele snelle afdalers.
Als we het dorp inkomen samen met een Japanner staan Wim en Nico daar om het laatste stukje mee te lopen.
Even verderop staan Ingrid, Jacq en Tanja. We slingeren door het dorp en met de Japanse hand in mijn ene hand en Francis zijn hand in de ander lopen we met een sprint op de finish af. 17 uur, 16 minuten en 50 seconden hebben we over 93.6 km gedaan en we finishen deze hele bijzondere race!
We schuiven op naar plaats 329 in het algemeen klassement en ik word 22 ste vrouw en 12 de in mijn categorie. Dat blijf ik bijzonder vinden voor een 'Dutchie'.

 

Fotos; De crew!Onmisbaar!Nico, Tanja, Jacq en Wim. Francis en ik na de finish.

Ongekend sterk gelopen, we hebben geen verval gehad gedurende de hele race en geen echte moeilijke momenten gekend.
Wim geeft me een heerlijk Jupiter biertje en met genot drink ik hem op.
We hebben het gefikst! Geen TDS maar wel een hele vreemde, zware en bizarre CCC die de UTMB 2010 genoemd wordt.
Het finishervestje zal altijd bijzonder blijven.
Voor ons Ultrasport team was dit als team ook een heel bijzonder weekend. Een mentale training, een niet slapen maar dan toch lopen training, een met teleurstellingen omgaan training en we hebben veel plannen gemaakt voor op weg naar het WKAR 2010 in Tasmanie.
De grote vraag is wat het gaat worden in 2011, de UTMB of de PTL. Welke het ook gaat worden, we gaan hem als team lopen.
Voor mij gaat deze race in de boeken als de meest bizarre. Een memorabele editie van de UTMB 2010!
Ondanks alles waren de lopers vooral rustig. Een ieder begreep als geen ander dat de organisatie niet zomaar deze beslissing heeft genomen.
Een weloverwogen en goed besluit denk ik. Want je styuurt wel 5500 lopers de bergen in. Daar hoort een risico bij dat weet iedereen maar tot een bepaalde hoogte.
Wat wel een probleem was, was dat de berichtgeving minimaal of helemaal niet in Engels was. Ook kregen veel mensen geen sms. Daardoor wisten een groep lopers niet dat er gelopen kon worden.
De grote vraag van veel lopers nu is of men volgend jaar automatisch een startnummer voor de UTMB krijgt. Dat is wat veel lopers willen.
Dit filmpje is een samenvatting vh parcours en geeft prachtige beelden!
Onderstaand filmpje is door Jacq gefilmd als we finishen!

life is a rollercoaster....you got ride it....

Het was een wel heel bijzonder weekend daar in de alpen.
De CCC gaat van start, de UTMB ook. Dan wordt de UTMB gestopt. Later ook de CCC.
Gaat de TDS door of niet? Uiteindelijk werd het afgelast. Ik was hevig teleurgesteld en dan druk ik mij voorzichtig uit.
Halverwege de nacht kwam er toch weer een berichtje dat er gelopen gaat worden.
Gaan we of niet? Wordt het dan weer niet afgeblazen? We hadden bijna geen oog dicht gedaan.
Uiteindelijk hebben Francis en ik besloten om toch te gaan. Ik was zo fit en er zo klaar voor.
We zouden wel kijken waar het schip zou strandden. Maar we wilden lopen.
Uiteindelijk liepen we een ijzersterke wedstrijd onder hele zware omstandigheden.
We finishde in 17 uur en 16 minuten. Het waren 93.6 km`s met _+5200 hoogtemeters. Uiteindelijk is alleen de eerste klim eruit gehaald.
We werden 329 van de 1238 lopers die supergemotiveerd waren, want dit waren de mensen die of de TDS of de UTMB zouden lopen.
Ik werd 12 de in mijn categorie en 22ste dame overall.
Een gedenkwaardige editie!
Het hele verslag volgt asap.
Maar ik wil eerst vooral RR bedanken voor de liveupdates!!!
Daarnaast iedereen voor het meeleven, de reacties en de vele smsjes!
Het heeft ons gesterkt!!

NB; foto is na de finish.

Live Update The North Face CCC en TDS 2010

Hieronder de RR update over het Mont-Blanc avontuur van Martine en Ingrid in de bergen van Italië, Zwitserland en Frankrijk. Kloppend hart van deze wedstrijden is de finishplek van zowel de CCC als de TDS, Chamonix in Frankrijk. Eerst een toelichting op de CCC: (Courmayeur - Champex-Lac - Chamonix)

• 98 km distance
• 5.600 metres elevation gain
• 26 hours: maximum complete time
• Individual competition in semi-autonomy
• 2009 statistics: 1,866 runners at the start – 1,266 finishers

De route van The North Face Ultratrail Du Mont Blanc is er een met veel hoogtepunten, letterlijk en figuurlijk. De start van de 98 km is in Courmayeur, Italië. Eigenlijk begin je gelijk naar 2500 meter te klimmen, naar de Tete de La Tronche (2584m) waar je getrakteerd wordt op een van de mooiste uitzichten die je je kan voorstellen. Met uitzicht op de Mont Blanc en de Grand Jorasses moet je wel stil worden. Hierna volgt de Grand Col Ferret (2537m) waarna je Zwitserland in loopt via 17 km dalen. 
Champex (1477m) is een plaats in Zwitserland waar een grote post is en het ligt op 55 km. Daar moet ik voor 23.20 uur zijn. Daarna ligt een er een lange nacht voor je. 
Hierna gaat het weer omhoog. Via Bovigne (1987m) en Cologne (2011m). De afdaling die daarop volgt brengt je naar Vallorcine (1260m) en daar moet ik voor 07:00 uur zijn. Dat is op het 80 km punt. 
We zijn dan al in Frankrijk en Chamonix komt dan ook in zicht. Maar eerst nog de Tete Aux Vents (2130)m) op. Dan volgt er een hele zware afdaling van 10 km met nog een klimmetje van 500 meter op 90 km voor je in Chamonix aan komt. Na 98 km en 5600 hoogtemeters ligt daar de finishlijn......

Ingrid is vandaag om 10:00 uur begonnen aan de CCC. Vorig jaar was zij supporter voor Martine en kon zij alvast de sfeer proeven. Martine zal dit jaar de TDS lopen en om 00:00 vanavond starten.

Het team is compleet, let the race begin!

Gisteren was het een dagje chillen aan het meer van Annecy. Beetje liggen zonnen, lezen, muziek luisteren en wat dromen.
Af en toe kijk ik het TDS blaadje in en sla ik de tijden op in mijn hoofd. Ik moet om 3.30 bij de eerste stop post zijn op die berg. Om 12.30 op de tweede en zo verder.
Er zitten 6 posten in waar je voor een bepaalde tijd moet zijn. Haal je dat niet dan moet je stoppen met de wedstrijd.
De wedstrijd zit in mijn systeem. Ik ben er klaar voor.
Gisteren hebben we Jacq opgehaald op Genève airport en zijn ook Francis, Nico, Wim en Tanja gearriveerd met de kamper. Het team is compleet.
Vandaag hebben we de Expo bezocht, ons polsbandje omgekregen zodat je niet kunt overdragen. Het is nu nog maar 1 nachtje slapen.
Het was mooi weer de afgelopen week, helaas is het alleen vrijdag en zaterdag regenachtig. Dat zal het er niet makkelijker op maken want het betekent in de bergen vaak slecht zicht. Maar goed, het weer kun je niet veranderen.
De temperatuur is overdag toch nog rond de 20 graden dus dat is aangenaam.
Je kunt je alleen druk maken om de zaken die jezelf in de hand hebt. Die zaken kloppen en daar hoef ik me dus niet druk om te maken. Wat volgt is een mooie reis door de bergen. Weer of geen weer.
Mijn ipod is vol met 4 lijsten (rock, dance, slow en dance classics). Misschien loop ik er mee en misschien niet. De ervaring leert dat het een aangename afwisseling kan zijn voor moeilijke momenten.
Zoals eerder geschreven zal RR deze site voorzien van updates gedurende de CCC en de TDS. Af en toe zal hij met Jacq sms contact hebben hoe het ons vergaat.
De camera gaat mee om de herinneringen niet alleen in mijn hoofd op te slaan maar ook om op runtodream te zetten. NB; Roel ik neem je mee in mijn hoofd, alleen ga ik niet zo snel als jij.....

De UTMB, een organisatie op zich

Je kunt een wedstrijd organiseren en je kunt een wedstrijd organiseren. De UTMB is daarin wel een wedstrijd apart.  Je laat ongeveer 5500 lopers door de bergen gaan en dan ook nog gedurende een aantal nachten.
De UTMB is eigenlijk een combinatie van 4 wedstrijden in een (week)end.
De UTMB, CCC, TDS en de PTL.
Dat vergt nogal wat van een organisatie.
De organisatie heeft het een en ander omgezet in cijfers en dat ziet er dan wel immens uit.
- 1700 vrijwilligers
- 33 verzorgingsposten
- 5450 tassen om te organiseren
- 48 controle posten
- 30 artsen, 50 verpleegkundigen en 100 ehbo-ers
- 8.000 routemarkers
- 55.000 smsjes
- 48.000 tucjes
- 20.000 energierepen
- 7.500 bananen
- 400 kg salami
- 2.600 kg kaas
- 8.500 liter soep
- 10.000 liter cola
- 4.800 blikjes bier (die heb ik niet gezien verleden jaar!)

Verder is de organisatie erg milieubewust bezig. Zo krijg je een zakje waar je losse afval in kunt doen en kunt legen bij de posten. Deze kun je aan je rugzak hangen.
Ook moet je verplicht een beker bij je hebben. Dat scheelt 90.000 plastic bekertjes!
Men gebruikt springwater zo veel het kan ipv plastic flessen.
Verder wordt het eten zoveel mogelijk lokaal ingekocht. Dus de lokale economie vaart er wel bij.
Al met al een hele organisatie en heel bijzonder dat ondanks de extreme omstandigheden en de afstanden er niet echt veel gebeurt.
Uiteraard zijn de lopers ook zeer goed getraind maar ook de organisatie heeft daar een grote rol in.
Oh ja, er is ook nog een expo met 75 stands.
Verleden jaar was ik al onder de indruk van de organisatie, dat zal dit jaar weer niet veel anders zijn.

Grote wasjes, kleine wasjes

Ik ben niet het standaard type huisvrouw en dus zal ik de lezers van Runtodream ook niet belasten met hoe ik de was doe.
Maar sommige dingen mbt tot de was zijn zelfs interessant voor de lezers van deze site.
Ik was namelijk al een tijdje aan het verzinnen hoe ik toch mijn rugzakken weer eens fris en fruitig kon laten ruiken en eruit laten zien ipv overal zoutvlekken.
Een week rennen in de hitte van Andalusia doet je rugzak niet frisser ruiken en er ook niet frisser uitzien.
Maar ja, kunnen ze in de wasmachine?
Ik bedacht me dat het misschien toch niet helemaal goed is om dat te doen. Het moet maar met de hand dan. Maar wat een rotwerk. Aangezien ik nogal lui ben aangelegd heeft dat me toch doen besluiten om het risico te nemen.
Met z`n 3en tegelijk in de wasmachine. Er zit een sportprogramma op van 30 graden.
Dat leek me een mooi programma. Af en toe keek ik even door het ruitje om te checken of ik geen 20 stukken rugzakken zag. Maar het leek er goed uit te zien.
Het is een kort programma en al snel kon ik ze er allemaal eruit halen. In 1 deel, in goede staat, schoon en lekker fris.
Conclusie; je rugzak kan best in de wasmachine!
NB; Wel geheel op eigen risico!

Salomon XA 20 W rugzak en dan een beetje anders

Tijdens lange wedstrijden of trainingen is er bijna niets zo belangrijk als een rugzak. Hij moet comfortabel zitten en alles moet kloppen.
Maar er zijn 100den rugzakken en iedere loper heeft andere eisen. Ik heb ondertussen al wat rugzakken uitgeprobeerd en weet wat ik zoek in een rugzak.
De Salomon XA 20 voldoet bijna aan al mijn eisen.
Opvallend aan alle Salomon rugzakken is de manier hoe simpele dingen het draagcomfort beter maken. Zo kun je bijvoorbeeld de voorsluiting lager of hoger zetten (boven,midden of onder je borst). Dat is zeker bij vrouwen erg handig. Extra zakjes en je kunt de rugzakken uitbouwen met extra onderdelen.
De XA 20 is licht (450gram) en erg zacht aan de binnenkant. Dat is prettig want het zal niet de eerste keer zijn dat ik schuurplekken krijg van de banden bij mijn sleutelbeen.
De achterkant, wat dus tegen je rug aan zit heeft een air-ventilatie deel. Dat zorgt ervoor dat het comfortabel zacht is en luchtig.
De rugzak is er in dames en heren model. Wat heel belangrijk is omdat we nu eenmaal anders gebouwd zijn.
Een van de dingen die ik graag heb zijn zakjes aan de voorkant zodat ik erbij kan als ik aan het rennen ben en niet steeds mijn rugzak af hoef te doen. Daar zit bv een gel,een reep en mijn camera in. In de rugzak zit ook nog een ritszakje voor kleine dingen die je snel wilt pakken.
Alle banden zijn goed verstelbaar zodat je zelf de ideale pasvorm kunt maken.
Er zit een extra zak met rits in voor een eventuele camelbag (zit er niet bij).
Aan de zijkant zitten 2 netjes waar je spullen in kunt steken of je bidons in kunt doen. Er zitten 2 riempjes in om de bidons nog eens extra aan te trekken zodat het niet schudt.
Achterop zitten speciale elastieken zodat je je stokken eraan kunt binden, ideaal.
Zoals bij alle rugzakken zit er een fluitje aan je rugzak want dat is bijna verplicht bij iedere berg/trailwedstrijd.
De rugzak is water afstotend en heeft reflectoren.
Zij is overigens ook nog in een mooi lichtblauw kleurtje (dames) maar dat terzijde.
Maar nu komt het. Ik heb graag bidons ipv een camelbak. Zo kan ik mijn eigen mixen maken onderweg zonder dat het smerig wordt in mijn camelbag. Denk bv aan een Herbalife shake. Maar ik heb ook graag en sportdrank en water in een fles apart. Je kunt de bidons aan de zijkant steken maar dan moet je steeds je rugzak afdoen als je wilt drinken. Niet handig.
Maar daar heeft Salomon ook aan gedacht en dus kun je bidonhouders kopen. Zeer functioneel en degelijk gemaakt. Afgewerkt en goed op de voorkant van je rugzak te bevestigen. Een heel verschil met de houders van Inov-8 die klittenband hebben en er nog wel eens afvallen.
Maar mijn bidons zijn groot (750cc , zodat ik 1.5 l bij me heb) en schudden daarom te veel in de houders want die zijn gemaakt voor 500 cc bidons.
Dus heb ik een drinkslang gekocht a 8 euro. Die op mijn bidondop gemonteerd en door mijn rugzak heen getrokken naar de voorkant. En zie daar, mijn ideale rugzak is compleet!
Kosten; Salomon  XA 20 W Rugzak rond de 65/75 euro.
Opzet Bidonhouders; 21.95 Euro.

Rondje meer met 1000 hoogtemeters

Het is een opgave om hier in de Franse Alpen te taperen. Je wilt wel trainen maar niet al te veel van je lichaam vragen.
Maar ja, de bergen kijken jouw en je hardloopschoenen iedere morgen vragend aan.
Gisteren was een rustdag, een dagje relaxen in Bourgh St Maurice.
Toch had ik drang om een klein stukje te lopen en dat heb ik toch gedaan in de avond. Een klein rondje van een half uur. Niet te lang en niet te veel klimmen. Even zonder rugzak en mijn muziek in mijn oren.
Met een gemiddelde van 10 km per uur voel ik dat mijn lijf sterk is.
Vandaag was het niet erg handig dat we eerst lekker aan het luieren waren in de al bloedhete zon met een boek. Al een beetje oververhit gingen we op pad. Een mooi rondje waar het hoogste punt 2365 meter zou zijn. Dat zijn bijna 1000 hoogtemeters. Bovendien was het een erg steile klim. Je maakt die hoogtemeters in ongeveer 8 km.
Mijn benen voelde wat zwaar maar een wat lager tempo doet een hoop. Eergisteren rende ik zowat de hele klim naar boven. Dat wilde ik vandaag niet doen om de benen te sparen.
Boven de boomgrens lag een mooi ruig gebied. Het klimmen ging nog even door en op het eerste hoogste punt hebben we even een pauze gehouden om te genieten van het uitzicht. Steeds zie je in de verte de machtige Mont Blanc liggen, nog vol met sneeuw.
Hierna daal je na een meertje om erna nog een klim naar het kruis te maken op 2365 meter.
Dan volgt er wel een hele steile afdaling. Erg technisch en zeer stijl. Dan is afdalen plots minder leuk. Maar een goede les, even je stokken gebruiken, opletten dat je door je knieën blijft zakken zodat de klappen niet zo hard zijn en concentreren.
De single track is prachtig maar we zijn blij als we bij de kruising zijn waar het wat minder steil wordt. Dan volgt er een lange afdaling door een vochtig mossig bos. Het ruikt er heerlijk en er is niemand. We zetten de benen op cruise control en zigzaggen door het bos.
Van 1960 naar 1450 meter.
Na een km of 15 zijn we weer op de camping waar er een heerlijke cola en een chocolade ijs op ons wacht.
De benen voelen wat stijf en ik weet dat een kleine 10 minuten in de ijs-ijskoude beek goed is en vol goede moed ga ik erin liggen. Maar jeetje, het is haast niet te doen zo koud.
Na 8 minuten stap ik eruit en dan voel ik mijn vaten bijna open klappen. Nog een paar minuten pijn maar dan heb je ook wat. De benen voelen weer goed en na een warme douche vraag ik mij af hoe ik hier nog 4 dagen door kan brengen zonder die mooie bergen in te rennen. Want er moet getaperd worden en je kunt niet iedere dag zo`n loop doen.

Trainen in de Franse Alpen

De enige geluiden die je hoort is de beek die voor de tent stroomt. We zijn neergestreken op een camping net onder Nancroix, in het Nationale park De La Vanoise, France.
Een weekje ontspannen voor de grote dag. Dat blijkt dan toch wel nodig te zijn, want als je echt ontspannen bent slaap je plots de klok rond en dat op een matje in een tent.
Vandaag stonden we natuurlijk te trappelen om te gaan rennen.
Met een grote wandelkaart was het gelijk een stukje oriënteren want de Fransen zijn niet heel goed in bewegwijzering. Gelukkig word ik steeds een beetje beter in kaartlezen.
Vanuit de camping schieten we gelijk een zijpad in naar boven. Er volgt een mooie klim die uiteindelijk meer dan 10 km is. De camping ligt op 1450 meter. Het plan was om tot 2150 meter te gaan. Als we daar zijn besluiten we helemaal naar boven te gaan. Daar ligt de Col d `Entreporte en die ligt op 2400 meter.
Af en toe worden we gepasseerd door een groepje mtb-ers. Die nemen de lift naar boven en dalen af, de sissies. Als we er een passeren roept hij naar zijn maten dat ze op moeten passen voor hikers, no runners, no crazy people....Want wie rent er nu naar boven?
Het laatste deel is een prachtige vlakte waar je gillende piepende marmotten hoort en ziet. Er zijn er heel veel. De afdaling is steil maar erg mooi! Als we stil staan zien we een groep steenbokken op een steil deel staan. Het is genieten.
We dalen tot Bergerie Du Rey en krijgen nog net een warme chocomelk, eigenlijk is ze al gesloten. We dalen verder tot het mooie kerkje Les Vernettes en zo verder tot na Nancroix.
Hoe dan ook, na een prachtige route van 20 km zijn we weer op de camping.
De nieuwe rugzak van Salomon (X20 W) is uitgeprobeerd, de stokken zijn getest en voor het eerst achter op de rugzak gehangen. En de Salomon Speed Cross zijn ingelopen.
Morgen of overmorgen gaat er een test volgen met de Salomon Wings schoenen. In een van de 2 ga ik de TDS lopen.
De rugzak is duidelijk, dat wordt de Salomon X20 W, die zit erg comfortabel.
De foto`s zeggen meer dan woorden.